Metro çilesine çile kattı :Ankara’da inşaatı kısa süre önce tamamlanan metro hatları, kent merkezine giden otobüslerin güzergahlarının değiştirilmesiyle vatandaşlar için çileye döndü. En büyük sıkıntıyı da engelliler ve tekerlekli sandalye kullananlar yaşıyor.
Yeni metro hatlarına yakın yerlere sefer yapan otobüsler, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından teker teker kaldırılıyor. Yerlerine metro istasyonlarından konulan ringler ise yetersiz. Vatandaşın büyük rahatlık sağlayacağını düşündüğü metro hatları şimdiden çile çektiriyor.
Fakat bu durum en çok da hasta, yaşlı ve engellilerin yaşamını zorlaştırdı. Onlardan biri kent merkezinden 42 kilometre uzaklıktaki Yapracık’ta yeni inşa edilen bir yerleşim yerinde oturan Nilgün Dost. Ulaşım olanakları hayli kısıtlı bir yerde oturan ve kısa bir süre için tekerlekli sandalyeyle seyahat etmek zorunda kalan Dost’a, yolculuklarından birinde eşlik ettik.
OTOBÜSE BİNMEK VEYA BİNMEMEK
Nilgün Dost ile inşaatta bekçi olarak çalışırken düşüp yaralanan abisini ziyaret etmek için Numune Hastanesine gitmek üzere yola çıkıyoruz. Fakat onun için ilk engel otobüse binince başlıyor.
Otobüsün “Engelli taşınabilir” işareti olmasına rağmen, orta kapıda bulunması gereken merdiven maalesef yok. Ayrıca, otobüste ikinci bir tekerlekli sandalye için yer bulunmuyor.
Neyse ki bu sefer otobüste yer var ve ondan önce de binen engelli yok, eğer olsaydı 27 dakika daha beklemek zorunda kalacaktı. Otobüse doğru yanaştığında otobüsün merdiveni olmadığı için insanların yardımı ile yukarı çıkıyor. Sonra içeri geçip tekerlekli sandalye için olan yerde tekerlekli sandalyeyi bağlayacak emniyet kemeri olmaması ile sıkıntılara yenisi ekleniyor. 120 numaralı Yapracık otobüsünün kapasitesinin yeterli olmaması ile birlikte insanlar tekrar sıkışıp tekerlekli sandalyeye yer açılıyor.
Bindiğimiz otobüste tekerlekli sandalyeyi bağlayacak kemer kayıp. Bu emniyet kemeri ile normal tekerlekli sandalyedeki kişi ani fren ya da kaza ihtimaline karsı korunmuş oluyor.
METRO DA SANDALYE SEVMİYOR!
Yaklaşık 35 dakika süren Koru metro istasyonundan sonra çile bitmedi tabii. Otobüsten inmek için tekrar yardım almasının yanında bu sefer de metro için aşağıya inen asansörden geçerken birçok insan sizden daha çabuk inip metroya yerleşiyor. Metroya binen diğer arkadaşıma ayağını kapıya koyup durdurmasını rica ediyorum çünkü Nilgün Dost asansöre kadar gidip asansörden aşağıya gidene kadar geçen sürede metro neredeyse kaçıyordu.
Metroya binmesi ile başka bir sorun çıkıyor karşısına. Metro içinde tekerlekli sandalye için tutunacak bir yer yok. Yani metronun ani freni ve ivmesi ile bir ileri bir geri gidebiliyorsunuz.
KAYIP ASANSÖRLER
Kızılay metrosunun içinde Yüksel Caddesi’ne çıkacakken asansörün bozuk olduğunu öğreniyoruz. Bize de Güvenpark tarafından çıkmak kalıyor. Tekrar karşıya geçmek için trafik ışıklarına ilerliyoruz. Fakat sadece 37 saniye yayalar için yeşil yanan ışıklar ile mücadele etmemiz gerekiyor. Karşıya, son saniyelerde yetişen bir sporcu edasıyla sonunda vardı Nilgün Dost. Ama bu sefer Atatürk Bulvarı üzerinde kenarda bekleyen ticari ve bireysel araçlar nedeniyle otobüs kendi durağına bile yanaşamıyor. Bu arada özel halk otobüslerinde engelli asansörü bulunmadığı için kartlı otobüsü beklemek zorunda kalıyoruz. Otobüs yanaşıyor. Orta kapı asansörü yine bozuk olduğu için Nilgün Dost bu sefer yine taşınarak çıkıyor. Biz yolculuğun bu kısmını izliyoruz. Hastanedeki ziyaretten sonra bir de dönüş çilesi başlıyor.
