Savaş uçaklarının muharebe alanına girmesinden kısa bir süre sonra, hava saldırılarını etkin bir şekilde koordine etmek için yerdeki uzmanlara, yani İleri Hava Kontrolörlerine (Forward Air Controllers) ve daha sonra ABD ordusunun Ortak Terminal Saldırı Kontrolörlerine (JTAC’ler) ihtiyaç duyulduğu fark edilmişti. Şimdi, uzay tabanlı silahların ve yörüngesel bombardıman konseptlerinin gerçeğe dönüşme potansiyeliyle birlikte, askeri uzmanlar benzer bir mantıkla yeni bir role ihtiyaç duyulduğunu savunuyor: Uzay Ortak Terminal Saldırı Kontrolörleri (SJTAC’ler).
Taktik Birimleri Uzay Varlıklarıyla Birleştirmek
Emekli ABD Ordusu albayı Kevin Stringer ve Norveç Ordusu subayı Marius Kristiansen, bu yeni rolün savunucuları arasında yer alıyor. İki uzman, kaleme aldıkları bir makalede, bir Uzay JTAC’in, taktik, karadaki Özel Operasyon Kuvvetleri (SOF) birimlerini düşman askeri hava üsleri, kritik altyapı ve Rus yüzen nükleer santralleri gibi daha karmaşık hedefleri vurmak için uzay varlıklarıyla birleştireceğini öne sürdü.
Mevcut durumda özel harekât komutanlıklarına atanmış uzay personelinin aksine, SJTAC’lerin doğrudan özel harekât taktik birimlerine entegre edilmesi hedefleniyor. Bu uzmanlar; zafiyetlerin değerlendirilmesini, saldırılarda hassasiyetin sağlanmasını, hedef faaliyetlerinin izlenmesini ve önleyici saldırılar için gerçek zamanlı durum farkındalığı sağlamayı mümkün kılacak.
Tanrı’dan Çubuklar’dan EMP Silahlarına Erişim
Stringer ve Kristiansen, SJTAC’lerin, gelecekteki uzay silahlarının gelişimini koordine etmek için hayati önem taşıdığını savunuyor. Bu uzay profesyonelleri, lazerlerden, elektromanyetik darbe (EMP) silahlarına ve şu anda teorik olan kinetik bombardıman konsepti olan “Tanrı’dan Çubuklar”a kadar uzanan geleceğin uzay silahlarına erişebilecek. Tıpkı JTAC’lerin dost ateşi riskini en aza indirdiği gibi, SJTAC’ler de uzay saldırılarının hedeflenmesinde aynı hassas rolü üstlenecek.
Uzay Kuvvetleri mi, Mevcut JTAC’lere Ek Eğitim mi?
Uzay ve özel harekât kuvvetleri arasında uzun süredir yakın bir bağ bulunuyor; hatta ABD Uzay Kuvvetleri, ABD Özel Harekat Komutanlığı’nın bir parçası olarak kendi özel harekât birimini (SJTAC’lerin ait olacağı birim) kuruyor. Ancak bu yeni rolün mevcut JTAC’lere ek eğitimle mi yoksa tamamen ayrı bir uzmanlıkla mı oluşturulacağı tartışma konusu.
Stringer ve Kristiansen, bu eleştirilere karşı çıkarak, uzayın havadan ayrı bir savaş alanı olarak tanımlanması ve ABD Uzay Kuvvetleri’nin ayrı bir hizmet olarak kurulmasının, örgütsel mantık gereği SJTAC işlevini Uzay Kuvvetleri’nin sorumluluk alanına kesin olarak yerleştireceğini savunuyor. Ayrıca ayrı SJTAC’lerin, her hizmetin (Kara, Deniz, Hava, Deniz Piyadeleri) kendi uzay yeteneklerini geliştirmesinin yaratacağı verimsizliğin önüne geçeceğini de belirtiyorlar.
Müttefiklerle İşbirliği ve Geleceğe Katılım
İkili son olarak, SJTAC’lerin ABD’nin uzay yeteneklerini NATO ve diğer müttefiklerle koordine etmek için kritik bir bağlantı haline geleceğini vurguladı. Stringer, özel operasyon topluluğunun gelişen uzay yeteneklerinin geliştirilmesi ve deneylerine dahil olmak istiyorsa, bu fonksiyon olmadan bunun mümkün olamayacağını belirtti.
