Sendikaların ortak açıklamasında en dikkat çeken nokta, SNCF’nin giderek artan “parçalanmış” yapısı oldu. Sendikalar, kurumun SNCF Voyageurs (yolcu hizmetleri) ve SNCF Réseau (altyapı) gibi bağımsız birimlere ayrılmasını sert bir dille eleştiriyor. Kağıt üzerinde tüm çalışanların aynı gruba ait olduğu söylense de pratikte her birimin kendi kurallarını dayatması, çalışma koşullarında derin uçurumlar yaratıyor.
Yönetim, “yerel beylikler” oluşturmakla ve ulusal toplu sözleşmeleri hiçe saymakla suçlanıyor. Sendikalara göre bu durum, iş gücünü bölerek sosyal güvensizliğe yol açıyor ve demiryolu işçilerinin ortak haklarını zayıflatıyor.
Ekonomik Belirsizlik ve Ücret Baskısı
Anlaşmazlığın bir diğer ayağını ise ekonomik talepler oluşturuyor. Küresel enflasyonun satın alma gücünü eritmesiyle birlikte, demiryolu çalışanları mevcut ücretlerin yetersiz kaldığını savunuyor. Sendikalar, yönetimin çalışan emeğini ve niteliklerini görmezden geldiği bir ortamda “toplumsal barışın” mümkün olmayacağını vurguluyor.
Ayrıca, Fransız Senatosu Maliye Komitesi’nin raporlarına atıfta bulunarak, rekabet odaklı yan kuruluş stratejisinin sadece sosyal bir yıkım değil, aynı zamanda ekonomik bir başarısızlık olduğu ifade ediliyor.
Çatışmayı Tırmandıran Üç Temel Talep
Resmi uzlaşma prosedürünü (DCI) başlatan dört büyük federasyon, yönetime şu üç ana şartı sundu: Yeniden yapılanma süreçlerinin ve işten çıkarmaların derhal durdurulması. Grup genelindeki tüm demiryolu çalışanları için ayrım gözetmeksizin aynı çalışma kurallarının uygulanması. Enflasyon baskısı altında ezilen maaşlar için görüşmelerin derhal yeniden başlatılması.
Sendikalar, bu taleplerin karşılanmaması durumunda Haziran ayında tüm birim ve bölgeleri kapsayan kitlesel bir seferberliğe gidileceğini duyurdu. Eğer SNCF yönetimi somut ve resmi bir adım atmazsa, Fransa’yı yaz başında ulaşımda büyük bir felç bekliyor. Bu süreçte yaşanacak tüm aksaklıklardan ise yalnızca yönetimin sorumlu olacağı belirtiliyor.
