Demiryolu palas otelinden şiirler :Üretken şair Güntürk Üstün, geçen yıl ağırlıklı olarak denizyollarına ilişkin şiirlerinin yer aldığı ilk kitabından sonra bu yıl da, kendisine konu olarak demiryollarını seçti ve tamamı demiryoluna ait şiirlerinden oluşan ikinci kitabı DEMİRYOLU PALAS OTELİ’NDEN ŞİİRLER’i yayımladı.
Tüm dünyada olduğu gibi, ülkemizde de her geçen gün giderek daha da önem kazanıp, hızlı bir gelişme grafiği çizen demiryolları hakkında Güntürk Üstün, gerek çocukluğundan bu yana tüm yaşamı boyuncaki kendi deneyimlerinin gerekse de zengin düş dünyasının desteğiyle trenler, demiryolcular, yolcular, garlar ve istasyonlar hakkında serüvenimsi bir şiir şöleni yaratmış. Hem demiryoluseverlerin hem de şiirseverlerin kayıtsız kalamayacaklarını düşündüğümüz bir yapıt bu.”
Güntürk Üstün 1962 yılında Ankara’da doğdu. İlköğrenimini tamamladığıİzmir’de, Ege Tıp Fakültesi’nden 1988 yılında tıp doktoru olarak mezun oldu. İlaç sektöründe çalışmaya karar verince, 1994 yılının ilk aylarında İstanbul’a yerleşti. O tarihten bu yana, Türk İlaç Sektörü’nde medikal müdür olarak görev yapıyor. 1969-1985 yılları arasında, pek çok yaşıtı gibi yoğun biçimde şiirle uğraştı. Ancak yazdıklarını, çocuk – gençlik – okul gazete ve dergileri dışında bir yazın dergisinde yayımlatmayı başaramayınca, biraz da küskünlükle 1985 yazında şiir yazmayı bıraktı. 2006 yılı ilkbaharında yeniden şiire yönelerek, bu kez bir tür kesin dönüş yaptı. Halen yoğun biçimde şiir yazmayı sürdürüyor. Şiirleri sırasıyla Şiiri Özlüyorum, Sincan İstasyonu, Akatalpa, Lacivert, Eliz Edebiyat ve Afrodisyas Sanat dergilerinde yayımlandı. Ayrıca, Kırıklar Atlası (2011) adlı şiir seçkisinde, Ötanazi/Ayın Kitabı (2013), Şafaklar Renkli Değil (2014) ve Sağlıkta Şiddet Sorunu/Ayın Kitabı (2014), adlı yapıtlarda da birer şiiri yer aldı.
Yayımlanmış şiir kitapları:
- Kıyı Şeridi Ve Kıyı Sakini Şiirleri (Haziran 2014 / Venedik Yayınları)
- Demiryolu Palas Oteli’nden Şiirler (Nisan 2015 / Zeus Yayınları)
FARKLI TRENLERİN YOLCUSU
Evden erken çıktım
Yayan gara ulaştım
Banliyö trenine bindim
Kulaklarımda kahkahaların
Düdük sesiyle içlenmedim
Uçakta yer bulamadım
Son otobüsü kaçırdım
Posta trenine bindim
Aklımda ayak seslerin
Uzun yolculuğa aldırmadım
Bendeki son adresine gittim
Şehir değiştirdiğini öğrendim
Sürat trenine bindim
Başını omzumda düşledim
Yalnızlığımdan yakınmadım
Yeni adresinin önündeydim
Seni görmekten vazgeçtim
Yataklı trene bindim
Hiç ayrılmadığımızı varsaydım
Uykusuzluğu mat ettim
Sonunda yine evimdeydim
Tatil olduğuna sevindim
Yük trenine binebilseydim
Akşamı sende geçirebilir miydim?
Sabaha benimle döner miydin?
Yeryüzünden sıkıldım
Yeraltına inmek istedim
Metro trenine bindim
Cep telefonumda resmin
Yaşamın tünellerinden ürkmedim
Güntürk Üstün
2007
