Charles Ray (Doğum tarihi 1953) – kuşkusuz bugün yaşayan en kavramsal ve görsel olarak nefes kesici heykeltıraşlardan biri – New York Metropolitan Müzesi’ndeki “Charles Ray: Figure Ground” da dahil olmak üzere iki kıtada dört sergi ile şu anda kültürel bir an yaşıyor. sanatın.
Kariyeri boyunca Ray, antik Yunanistan’a kadar uzanan tüm heykel tarihi ile sürekli bir diyalog içinde olmuştur; ve aynı zamanda sanatı ve edebiyatıyla olduğu kadar (homo)sosyal ve ırksal gerilimleriyle de Amerika ile bir sohbete dalmış durumda.
Ray’in kariyerinin her aşamasından heykelleri bir araya getiren “Figür Zemin”, 1973’teki erken çalışmaları belgeleyen üç fotoğraf baskısı da dahil olmak üzere yaklaşık 19 eserden oluşuyor. Ray, yaklaşık elli yıldır sanat yapıyor, heykeller yapıyor: ve bu süre zarfında yaklaşık 100 eser üretti. Ray’in yapıtı, niceliğin nitelik olduğu şeklindeki Marksist görüşü tersine çevirir: Ray’in durumunda nitelik niceliktir.
“Tavuk” (2007), “El tutan yumurta” (2007) ve “Elle tutulan kuş” (2006) maddi ve kavramsal olarak birbirine bağlı üç parçadır – ilki en küçüğü ve şüphesiz en sıra dışı parçalarından biridir. sergi. Son ikisi teğetsel olarak ve “Tavuk” yaratma sürecinde ortaya çıktı. “Yumurtayı tutan el”de, bir çocuğun elinin, boşaltılmış olduğu açıkça belli olan bir yumurtayı nazikçe tuttuğunu veya Ray’in dediği gibi, “canavar çoktan gitti” şeklinde porselen bir tasvirini buluyoruz. Üstte düzensiz şekilli bir açıklık, içerideki boş karanlığı açıkça ortaya koyuyor. “El kuşu”, aslında izleyici tarafından tutulması amaçlanan tam beyaz boyalı paslanmaz çelik bir kuş fetüsüdür – ne yazık ki halka açık bir sergi bağlamında uygulanamaz hale getirilen hoş bir teklif.
“Tavuk” her iki ortamı birleştirir: yumurta kabuğu paslanmaz çelik, civciv (kabuğunun içinde eksiksiz) porselendir. Kusursuz yuvarlak bir delik, yumurta tutan elin çatlak açıklığının tam tersine, içindeki hayvanın çok azını ortaya çıkarır, yine de tamamen oradadır. Açıkça yapay olarak yuvarlak bir açıklık yaratma seçimi yankılanıyor – bir tür pencere haline geliyor: zamana, ete, gizliye açılan bir pencere, yaratılmamış bir alan bırakarak yaratılmış iki yönlü bir portal.
İlk bakışta “Traktör” (2005) ve “Tavuk” maddi veya başka türlü daha farklı olamazdı. Başlangıç olarak, tam boyutlu “Traktör” (şaşırtıcı derecede iddialı bir heykel) devasadır; ayrıca bakımsız bir durumda: ön çamurluğu yerinden çıkmış ve yere çökmüş; sırtı veya sürekli izi adeta bir tanksavar mayına yenik düşmüş gibi kesildi. Görünüşe göre, “Traktör”ün orijinal itici gücü çocuk olmak ve böyle bir makineyle oynamaktır. O halde yeniden üretilmekte olan çocukluk hafızasının sahipsiz bir nesnesi midir? Yoksa kırılgan ve çürümeye ve solmaya meyilli olan çocukluk anılarının kendisi midir? Yoksa Ray, zaman ve elementler karşısında insan yaratıcılığının sınırlarına mı danışıyor?
Yine de tüm farklılıklarına rağmen, “Traktör” ve “Tavuk” önemli bir ortak noktaya sahiptir: her ikisi de kendi içlerinde eksiksizdir. İç yapıları çoğunlukla bizden gizlenmiş olsa da, o yapılar yine de oradadır. “Tavuk” durumundaki mükemmel yuvarlak açıklık, içerideki yaratığı yeterince az ortaya çıkarır (bir pençe, belki bir kanadın ucu) ama kuşun tamamı oradadır. Benzer şekilde, “Traktör” ile: makinenin tüm parçaları, görüş alanı kapalı olsa da oradadır. Kaplamayı yapma zamanı geldiğinde, Ray hemen afallamış bir inançsızlıkla karşılaştı, çünkü elbette kimse içeriyi göremeyecekti: Ray’in yanıtı, eğer mühürlenmeden bırakılırsa seyircinin hiçbir şey yapmayacağı, ancak içeriye bakmayacağıydı – heykel gitmiş olacaktı. .
Örneğin Kızıl Sakal (1966) filminde hastanenin çekmecelerinde ve dolaplarında izleyici tarafından asla görülemeyecek olan ünlü eşyaları setlerine dahil eden Kurasawa’yı hatırladım. Kurasawa’nın durumunda, izleyicinin deneyimine girmeyen şeylerin dahil edilmesinin amacı ve gerekçesi gerçeğe benzerliktir. Oyuncular kendilerini bir sette değil de gerçek bir hastanede hissediyorlarsa, performansları muhtemelen çok daha iyi olacaktır. Ancak Ray’i yönlendiren şey gerçeğe yakınlık değildir: İlk bulduğu traktör estetik olarak dönüştürülmüş, tamamen alüminyumdan yeniden yapılmıştır. Ray ona “cennetteki bir traktör” diyor. Eğer öyleyse, o zaman pastoral bir ölümden sonraki yaşamın cennetinde değil, Platon’un Formlarının cennetinde bir traktördür. O bize gerçek bir traktör ya da daha iyisi bulunmuş bir traktör sunmuyor, bir traktörün temsili de değil, daha çok bu ikisi, gerçek ve kopya arasındaki ayrımı ortadan kaldıran bir şey – Platon’un temel sorununu tanımlayan bir uçurum. dualist metafizik Ray, sanatçıların ve filozofların iki bin yıldan uzun süredir (aslında, en azından Aristoteles’ten beri) yapmaya çalıştıkları şeyi yapıyor.
