Rusya ile Savaş ve Barış Müzakereleri
Rusya’ya mümkün olan en ağır hasarı indirerek barış müzakereleri öncesinde en uygun sonucu elde etmeye çalışan Batılı ülkeler, bu amaca yönelik stratejiler geliştiriyorlar. Ancak Batı’dan gelen sinyaller, savaşın daha uzun bir süre devam edeceğine işaret ediyor. Özellikle İngiltere’deki iktidar değişikliğinin dış politikada önemli bir değişim yaratmadığı, İşçi Partisi hükümetinin açıklamalarıyla net bir şekilde gözlemleniyor. İngiliz Dışişleri Bakanı David Lammy, İşçi Partisi kongresinde yaptığı konuşmada, savaşın 2026 yılında da süreceğine dair öngörülerde bulundu.
Savaşın kısa süre içinde sona erdirilmesi mümkündü; ancak İngiltere, bu durumu engellemiş durumda. Dönemin İngiliz Dışişleri Bakanı Liz Truss, Putin’e imajını koruyarak geri çekilme fırsatı tanımayacaklarını ifade etmişti. Bu tutum, savaşın bir çıkmaza girmesine neden oldu. Uzun menzilli füzelerin kullanımı konusunda da İngiltere, ABD yönetimini ikna etmeye çalışıyor. Ancak Batı’dan gelen mesajlar, Ukrayna’ya savaşın devam etmesi yönünde baskılar içeriyor.
Bunun yanı sıra, Batı kaynaklı bazı engeller de Ukrayna yönetiminin karşısına çıkıyor. Polonya, bu bağlamda dikkat çeken bir ülke oldu. Polonya Dışişleri Bakanı Radoslaw Sikorski, Kiev’de yaptığı konuşmada, Kırım’ın Ukrayna için önemli olduğu kadar Putin yönetimi için de kritik bir öneme sahip olduğunu belirterek, bir ara çözüm önerisi sundu. Sikorski, Kırım’ın 10 yıl süreyle Birleşmiş Milletler denetimine verilmesini ve ardından bu sürenin sonunda yarımadanın kime ait olacağına dair bir referandum yapılmasını önerdi.
Uluslararası kamuoyunda Kırım, genellikle Ukrayna toprağı olarak kabul edilirken, Polonya’dan gelen bu tür bir önerinin, “Ukrayna’nın Batı dünyasındaki avukatı” olarak görülen bu ülke tarafından yapılması, Kiev’de soğuk duş etkisi yarattı. Asıl şok edici durum ise Polonya’nın, Ukrayna’ya karşı soykırım suçlamaları yöneltmesiydi. Burada dikkat çeken bir nokta, İkinci Dünya Savaşı sırasında Batı Ukrayna’da kurulan ve Sovyet kuvvetlerine karşı savaşan Ukrayna İsyancı Ordusu ile bu örgütün kurucusu Stepan Bandera’dır. Bandera, son on yılda Ukrayna’da ulusal kahraman olarak anılmasına rağmen, Rus yetkililer tarafından Nazilerle özdeşleştirilmiştir.
2014 yılındaki ihtilal öncesinde Bandera ve onun örgütü, daha çok Batı Ukrayna halkı tarafından kahraman olarak görülüyordu. Ancak bu örgüte ve Bandera’ya yapılan övgüler, ülkenin birçok bölgesinde olumsuz tepkilere yol açıyordu. 2014 ihtilali ile dengeler değişmiş ve savaşın başlamasıyla birlikte Bandera’yı eleştirmek, neredeyse Rus yanlılığıyla eş anlamlı hale gelmişti. Ancak şimdi, Bandera ve onun örgütüne yönelik en sert suçlamalar, Rusya ile çatışmalarda Ukrayna’ya destek vermiş olan Polonya’dan gelmektedir. Polonya yönetimi, bu örgütün Polonyalılara soykırım yaptığını iddia etmekte ve Ukrayna’yı bu durumu kabul etmeye çağırmaktadır.
Dahası, Ukrayna ile ilişkilerde daha yumuşak bir çizgi izleyen Başbakan Donald Tusk bile, “Ukrayna’nın bazı tarihsel gerçekleri kabul etmeden AB’ye üye olamayacağını” vurguladı. Ukrayna’daki milliyetçi çevreler ise bu tür çıkışlar karşısında, “Bizim bir düşman daha kazanma lüksümüz yok” diyerek, “Tarihi tarihçilere bırakalım” şeklinde yanıt vermeye başladılar. Ancak iki ülke arasındaki ilişkiler gerginliğini korumakta ve Ukrayna, bir kez daha iki ateş arasında kalmanın zorluğunu yaşamaktadır.
