Üzüm Üreticiliğine Geçiş: Beytullah Efe’nin Hikayesi
Konya Selçuk Üniversitesi elektrik elektronik mühendisliği bölümünden mezun olan Beytullah Efe, kariyerine mühendis olarak başladıktan sonra, baba mesleği olan üzüm üreticiliğine yönelerek farklı bir yolculuğa çıktı. Merkeze bağlı Güzel Yalı köyünde, başlangıçta babasının sahip olduğu 10 dönümlük bağ ile üretime başlayan 30 yaşındaki Efe, zamanla çevresinin de desteğiyle bu alanı 50 dönümün üzerine çıkardı. Ürettiği üzümler, raf ömrü uzun olduğu için büyük bir talep görmekte ve yurt dışına da ihraç edilmektedir. Eleştirilerle karşılaşmasına rağmen, bu işten elde ettiği gelirin 4-5 mühendis maaşı kadar olduğunu vurgulayan Efe, haftanın yalnızca 2-3 günü çalışarak, özgürce ve severek üretim yapmanın mutluluğunu yaşadığını dile getirdi. Mühendislik ile tarımın nasıl başarılı bir şekilde birleşebileceğinin örneği olan Efe, şu anda hasat ettiği ağın beyazı cinsi üzümleri, tırlarla Türkiye’nin birçok noktasına göndermekte.
“Ürettiğimiz Üzüm Türkiye’de Bilinen Bir Ürün”
Beytullah Efe, mühendislikten çiftçiliğe geçiş süreci hakkında şunları belirtti: “Ben elektrik elektronik mühendisiyim. Konya Selçuk Üniversitesinden mezun oldum. Okulu bitirdikten sonra yaklaşık iki yıl boyunca mühendislik yaptım. Ancak zamanla burası, yani tarım, bana daha cazip gelmeye başladı. Evin tek erkek çocuğu olmam ve babamı örnek almam dolayısıyla, babamın ektiği 10 dönümlük bağda üzüm üretmeye devam ettim. Benim bağa katılmamla birlikte çevremdekilerin de yardımlarıyla büyük bir potansiyel hissettim. Şu anda 50 dönümün üzerinde bir alanda üzüm üretimi yapıyoruz. Ürettiğimiz üzüm Türkiye’de bilinen bir ürün haline geldi. Özellikle raf ömrünün uzun olması nedeniyle çok fazla talep görüyor.”
Beytullah Efe, sermaye sorunları yaşamadıklarını ancak ürünlerini pazarlamak için entegre bir tesis kurmanın gerekli olduğunu ifade etti. “Bazen ‘Neden mühendis değil de çiftçisin?’ şeklinde eleştiriler alabiliyorum. Ancak bu işten elde ettiğimiz gelir, 4-5 mühendis maaşı kadar. Ayrıca bu meslek bana özgürlük sağlıyor. Kendime zaman ayırabiliyorum. Haftanın 6-7 günü çalışmak yerine, sadece 2-3 gün istekle ve severek çalışarak ürünlerimizi üretebiliyoruz. Yaptığımız işten dolayı mutluyuz. Ürünlerimizi Türkiye’nin pek çok şehrine ve yurtdışına gönderebiliyoruz. Ancak yaşadığımız en büyük sorun, ürünlerimizi işleyememek. Biz, ürünlerimizi ham olarak satmak istemiyoruz, onlara katma değer katıp işlemeyi arzuluyoruz. Bunun yolu da entegre tesis kurmaktan geçiyor. Sadece bu noktada bazı zorluklarla karşılaşıyoruz.”
