1970’lerde bir Roma mezarlığında yapılan kazılarda, cenin pozisyonunda yerleştirilmiş bir iskelet ortaya çıkarıldı. Bu durum, Roma dönemine ait kalıntılar arasında alışılmadık bir uygulama olarak dikkat çekti. Başlangıçta, iskeletin MS ikinci ya da üçüncü yüzyıla ait olduğu düşünülüyordu. Ancak, kafatasının yakınında bulunan bir Roma kemik iğnesi, arkeologların bu kalıntıların Gallo-Roma döneminde, yani MS 69 ila 210 yılları arasında yaşamış bir kadına ait olduğuna dair yorum yapmalarına yol açtı.
2019 yılında yapılan radyokarbon tarihlemesi, iskeletin bazı parçalarının Roma kökenli olduğunu, fakat içinde geç Taş Devri’ne ait kemiklerin de bulunduğunu ortaya çıkardı. Arkeologlar, bu durumu “Yüzlerce hatta binlerce yıl arayla ayrılmış iskelet unsurlarına sahip kompozit bireyler daha da nadirdir” şeklinde değerlendirdi.
İskelet Nasıl Bir Araya Geldi?
Peki, bu kadar farklı dönemlere ait kemikler nasıl tek bir iskelet oluşturdu? Araştırmacılar, Taş Devri’ne ait gömünün yanlışlıkla bozulduğunu ve Romalıların, 2 bin 500 yıl sonra yeni bir kafatası ekleyerek ve üzerine kemik iğnesi gibi mezar eşyaları ekleyerek yeniden düzenlediğini düşünüyor.
Araştırmacılar, “Mezarın bozulması, öbür dünyada failliği olan bir bireyin tamamlanması ya da inşa edilmesi yoluyla telafi edilmesini gerektirmiş olabilir. İkinci bir olasılık ise, tüm ‘bireyin’ Gallo-Roma döneminde, yerel kaynaklı Neolitik kemiklerin Roma dönemi kafatasıyla birleştirilerek bir araya getirilmiş olmasıdır” şeklinde açıklamalarda bulundu.
Bilim insanları, muhtemelen “batıl inançlardan ilham alan” Romalıların, bu kompozit iskeleti “kendilerinden önce bölgeyi işgal etmiş bir bireyle bağlantı kurmak için” bilinçli olarak bir araya getirmiş olabileceğini öne sürüyor. Araştırmacılar, “Ya başlangıçta kafatası yoktu ve gömüyü keşfeden Roma topluluğu ‘bireyi’ tamamlamak için bir tane ekledi ya da mevcut Neolitik döneme ait kafatasını Roma dönemine ait bir kafatasıyla değiştirdiler” şeklinde düşüncelerini dile getirdi.
Sonuç olarak, bu “bireyin” varlığının açıkça kasıtlı olduğu belirtildi. Araştırmacılar, “Kemikler seçilmiş, uygun bir yer seçilmiş ve doğru anatomik düzeni taklit etmek için öğeler dikkatlice düzenlenmiştir. Ortaya çıkan gömü, büyük bir özen ve planlamanın yanı sıra insan anatomisi hakkında iyi bir bilgiye işaret ediyor.” ifadesiyle bu durumu özetlediler.
