Ahmad Rafi’nin eserleri, resmin görünür dünyaya net bir pencere açması gerektiği şeklindeki geleneksel görüşe meydan okuyor. Bunun yerine; örtüler, perdeler ve belli belirsiz figürlerle dolu tuvalleri, opaklık yoluyla kendini ortaya koyuyor. İzleyicinin doğrudan erişim beklentisine ket vuran sanatçı, görme eylemini askıya alınmış bir durum olarak çerçeveliyor.
Galeri direktörü ve serginin küratörü Shiva Zahed, “Bu eserler, bugünün bağlamında yeniden bir aciliyet kazanıyor.” diyor ve ekliyor: “Görünürlüğün giderek maruziyet ve erişimle eşdeğer görüldüğü bir dönemde, Rafi’nin resimleri; saklı kalan, çözümlenmeyen ve anında okunabilirliğe direnen şeyleri yeniden düşünmeye davet ediyor.”
Sergi, Rafi’nin engelleme estetiğini, Édouard Glissant’ın “Opaklık Hakkı” (Right to Opacity) kavramıyla diyaloğa açarak; görünürlük, gözetleme ve bakış ekonomisi etrafında şekillenen güncel tartışmalar bağlamında sanatçının pratiğine yeniden bakmayı öneriyor. “Against Transparency”, izleyiciyi görmenin sınırları ve imgenin direnci üzerine eleştirel bir düşünme alanına davet ediyor.
